Death Penalty: Parusa sa nagaganap na krimen sa Pinas.

Alam na natin na ang pumatay ng kapwa ay mali. Kahit saang anggulo natin tingnan ay mananatiling katotohonan ito dito sa balat ng lupa. At kung moral at maka-diyos kang tao suportado mo ito dahil sa hustisyang tama ang iyong pinaniniwalaan.

Pero ang tanong, paano naman ang mga nabiktima ng mga criminal? Ang mga pamilya at mga inosenteng taong napahamak at napatay ng walang rason dahil sa kanilang masamang gawain at nagawa?

Ang aking opinyon ay salungat sa paniniwalang hindi solusyon ang parusang kamatayan sa ating bansa.

OO, SOLUSYON ITO SA ATING BANSA.

Hindi dahil wala akong moral sa buhay at hindi makatao. Sadyang sa panahon ngayon kailangan lang talagang dumisiplina ang mga kapwa tao natin at ituwid ang kanilang mga sarili kahit mahirap ang buhay. Hindi ngunit mahirap ang buhay ay gagawa na ng krimen. Maraming paraan para mamuhay ng tama.

Hindi natin kailangang ikumpara ang bansa natin sa bansa ng iba dahil hindi tayo sila at hindi sila tayo.

Maraming makabuluhang dahilan para ipatupad uli at suportahan ang death penalty.

Una sa lahat, naniniwala ako sa pantay na parusa  sa pantay na krimen na nagawa. At bilang isa sa mamamayan ng ating lipunan, naniniwala ako na tama lang na ibalik at magkaroon ng ganitong batas uli sa ating bansa.

Si Digong na rin ang nagsabi:

„Hindi ko layunin ang pababain ang krimen sa ating bansa. Nagkasala ka ng malaki sa iyong kapwa tao,  MAGBAYAD KA SA GINAWA MO”.

Dahil sa batas na ito, ang mga pamilyang nabiktima ay mabibigyan ng katarungan at hustiya para masara ang kanilang mapait na nahatungan at paghihirap.

Pangalawa, naniniwala ako sa tamang hustisya.  May mga krimen na malala, nakakatakot, at nakakakilabot. Halimbawa nito ay rape, masacre, abduction, bribery, drug related situation na kung saan buhay na ng tao ang nakataya.  Tama lang na ipatupad  ang batas na ito para mahadlangan ang paglaganap ng mga ito sa bansa natin.

Pangatlo, para i-demoralize at pahinain ang loob ng isang tao para gumawa ng krimen.

Kaya ganitong malala ang sitwasyon ng krimen sa ating bansa ay dahil wala tayong  malakas na parusa laban dito. Kung may ganitong batas, marami ang matatakot at maraming titino.

Naniniwala ako na makakabuti ito sa lipunan natin at hindi ako naniniwala na ikabababa ito nang halaga ng buhay ng tao sa bansa natin.

Hindi na ba kayo nagsasawa na araw-araw ang headline ay droga, patayan at rape?  Satingin ko, sawa na tayo sa kawalan ng solusyon.

Hindi ako pabor at sang-ayon sa batas na panghabang buhay na bilanggo. Dahil ganun din, pinatay mo na rin yung kriminal. Pinagkaiba lang   „slowly but surely”  at best, mabubulok at mamatay sya sa bilanguan ng katandaan o sa sakit na makukuha nya doon. Main point: Walang konsensyang naganap dahil  hindi direkto na pinatay sya.

Isa pa, magsisiksikan lang silang lahat sa kulungan. Kargo pa ng pamahalaan ang kanilang pagkain at kalusugan. Maswerte pa sila sa mga pulubi, sila pinapakain 3 times a day ng gobyerno, yung mga pulubi? Sa basurahan naghahanap ng makakain.

Karapatan ng bawat isa saatin na mabuhay. At dpende sa atin kung paano natin gagamitin ito dito sa mundo. Ang death penalty ay sinang-ayon ng nakararami sa makataong paraan. At ang batas na ito ay ginawa para bigyan ng boses ang bansa natin na tumino tayo at mabuhay ng marangal. At ito ang kapalit sa hindi pagsunod sa moral na buhay.

McDonald’s pa din mga ulol!!!

Eto gusto ko kay bubuyog, magaling dumiskarte. Ang taba ng utak. Kaya naman hindi nako nagtataka na ganon kalaki ang ulo nya.

Friendzone to the highest level. Lahat ng broken hearted sa Jollibee na kakain. Yung gustong makamove-on tara sa McDo.

Sa Jolibee BIDA ang SAWI. Sa McDonald’s PH ang TUNAY na PAG-IBIG. Walang smoked beef paty kilala bubuyog.  Burger Steak? Pffff!!!!

Yang commercial na yan since 2009 pa yan by McDo. Revival na lang at pinauso na lang uli sa mga sawi pa rin sa pag-ibig.

Pero kudos ako sa writer ad ng Jolibee. Magaling! Siguradong isa ka sa mga natukso ng Free 1,000 Chickenjoy Buckets nila.

Puro kabaklaan na lang. Kailangan na talaga ibalik ang ROTC!

 

Dude help me!

Isang malaking eyebolan ang nagaganap ngayon sa amin ng laptop ko. Hindi ko alam kung saan ako magsisimula. Ang dami kong kailangang gawin slash tapusin para umangat sa buhay, para kumita ng pera, para yumaman, para magkaroon ng lovelife, para magkaroon ng magandang buhay, pero eto ako at nagsasalitype dito na parang baliw at ligaw sa buhay.

Seryo, isang malaking epidemic at sakit ang nakuha ko pero hindi ko alam kung kaninong hampaslupa pero ang pakiramdam ko ngayon ay mas malala pa kaysa sa naghihingalong isda.

Paano iprarioritize ang mga dapat unahin? Bakit ang hirap gawin? Bakit ganito bruh? Bakit ganito ang buhay ko? Ganito na ba talaga ang buhay ng walang motivation sa buhay? Ganito na ba talaga nagagawa ng mga tao walang hangarin sa buhay? Taong walang pangarap sa buhay? Pero dude, may hangarin at pangarap naman ako sa buhay. At hindi lang basta pangarap, gusto ko sya matupad! Pero kung ganito ako bruh  hindi ako uusad at hindi ako uunlad. Taragis dude pls help me!

Pano na?

Seryoso na ‘to Dude. Hindi na ito biro. Bawal na ang porn sa bansa natin. What a barbaric act of movement!!  Pakinang anampaluchang shameless order yan bruh! WHY??

What do they expect from banning porn. This is pointless.  Here’s why:

Internet is for porn bruh

” There’s always some new site…FOR PORN

I can browse all day and night…FOR PORN

The internet is really great…FOR PORN

I have a fast connection, so I never have to really wait… FOR PORN

I’m glad we have this technology…FOR PORN

It gives us untold opportunity…FOR PORN

I can browse at the speed of light…FOR PORN

PORN IS LIFE,  “.- Dudestop

Yung katiting na kaligayahan…  taragis, kinukuha pa.

I’m shocked. SHOCKED.

Kim Jong-Il tunay na adik

Maraming nakakaalam na walang awang diktador na pangulo si Kim Jong Il sa bansa ng North Korea. Pero mas maraming hindi nakakaalam na langyang fanatik sya sa larangan ng cinema. Mahigit na ilang libong pelikula ang kanyang koleksyon at ilan sa kanyang mga paborito ay ang  mga  sinaunang James Bond, Rambo at Godzilla.  Isama mo pa ang  serye ng Friday the 13th , Hong kong action films at mga pelikula ni Elizabeth Taylor. Isa syang tunay na film adik kung baga.

Noong 1973 gumawa pa sya ng libro tungkol sa “Sining ng Pelikula” na kung saan isinaad niya na ang pelikula ay hindi lang sining kung hindi mainam din sa pagpopropaganda. Sa ilalim ng pagkakapangulo ng kanyang erpat na si Kim Il-Sung (dating pinuno ng kultura ng bansa) isa sa naging layunin nya na gawing pabrika ng pelikula ang bansang North Korea at kilalanin sila sa mundo. Gayunman, nadama nya na ang potensyal ng kanyang bansa ay limitado. Kaya noong dekada sitenta at umpisa ng dekada ochenta labing isang hapon at South Korean dalubhasang film producer ang kinidnap nila para buhayin ang industriya ng North Korean pelikula. Ngunit karamihan sa mga kinidnap ay namatay sa pagkabihag, at iba naman ay nagpakamatay.

000 SAHK970921093270

Litrato: Ho (credits to the rightful owner)

Sa mga kinidnap, si Shin Sang-ok ang pinakasikat. Nag-aral si Shin sa Japan, at naging matagumpay na producer sa South Korea. Isa sa pinaka mahusay kaya naman nakuha ang atensyon ng diktador. Si Shin at ang kanyang asawang actress na si Choi Eun-hee ay parehas na dinukot at inutusan ni Kim Jong-Il na gumawa ng pelikula para sa kanya upang makakuha ng global recognition sa North Korea’s film industry.

Sa ilalim ng pagkakapangulo ni Kim Jong-Il, noong 1985 isa sa mga pelikulang ginawa nila ay ang Pulgasari. Hinango ang konsepto ng pelikula sa seryeng Gojira na may halong propaganda.

Ang kuwento ay tungkol sa nakaraang panahon ng Dinastiyang Koryo, na kung saan laganap ang pag mamalabis ng mga may ari ng lupa at mga nakakatas na opisyal sa gobyerno sa mga magsasaka. Ang pelikula ay tungkol sa isang manika na gawa sa isang bigas na nilikha ng isang preso, na ang pagkakapatak ng dugo ang siyang bumuhay sa isang halimaw na kumakain ng metal.

Ang pelikula ay may tema ng propaganda laban sa mga epekto ng kapitalismo.

 

Sa desididong makatakas sa North Korea, sa rason na “Punta kami sa Film Festival” bumisita sila sa Vienna (1986);  sabay takbo at nagpakukop sa American Embassy.

Yon lang.

 

 

Between Then and Now

Medyo sinisipag ang bayag ko ngayon para dumura at magsalitype dito sa crib. Kakajakol ko lang kasi. What else?
Pero seryoso, andaming nangyari mula noong huling tambay ko hanggang ngayon. Siguradong hindi ka interesado malaman ang katas ng buhay ko. Pero for the sake ng iyong kaboringan, at kung bakit ka ngayon nakatambay dito sa crib ko ay ikukwento ko sa iyo.
Bucket list updated!
     Mahigit tatlong taon na rin ang nakaraan nung huli kong binigyan pansin ang aking balde.
Isang matinding step forward sa akin ito na iupdate at ipaalala sa sarili ko na marami pa akong rason na mabuhay dito sa balat ng lupa. Bukod sa pag jakol.
Sumali sa Marathon
     Umpisa ng taong 2016 napagdesisyunan ko na gawin ang isa sa malaking pagsubok sa buhay ng sangkatauhan, ang takbuhin ang full marathon.
Isang matinding achievement ito dahil hindi ko inakala na magagawa ko.

Sinimulan ko sa 4km.

Ginanahan sa pagtakbo kaya sumunod na buwan ay tinira ko sa 7km.

Sumunod na buwan, kinana ko ang 10 km.

Ume effort ako kaya sumunod na buwan ay pinagbigyan ko ang 12 km.

Makalipas ang ilang buwan, hindi ako nagdalawang isip kaya pinawisan sa 21km.

Bago matapos ang taon, hiningal at muntik ng maputulan ng paa sa full 42km-.

Cutting the crap short, tangina,  after finish line…  yung ngiti ko abot milky way sa tagumpay.

Kung alam mo lang kung ilang litrong pawis ang tumulo at ilang beses na pahid ng vaseline sa utong ang naganap sa mga pangyayari.
INKtober

     Inktober ay isang challenge sa mga work of art tuwing oktubre.  31 Days, 31 Arts.

May mga araw na talagang tinamad ako pero sa buhay kailangan para kang etits, matigas kapag hinihingi ng pagkakataon.

Nagbalik Pinas
    Oo, nagbalik Pinas ako. Paksyet hindi rin ako makapaniwala. Makalipas ang mahigit na isang dekada ay naisipan ko pa talaga umuwi. Kung alam mo lang, matinding random mix emotional break down ang ngyari sa akin. Sa sobrang init sa Metro Manila, yung luha kong tumutulo, parang mantikang katas sa iniihaw na baboy.
Nakilala ko si Mr. J.

     Para sa iyong kaalaman, si Mr. J ay ang labidabdab ng ate ko. Oo, may ate ako. Pero pagkakamalan ako ang panganay dahil yung ate ko medyo abnormal ang paglaki nya.

Hindi talaga Mr. J. ang pangalan niya. Matindi ang memory gap  ng utak ko.  Ayokong mapahiya sa ilang beses na sinabi sa akin ng sis ko ang pangalan ng kanyang nobyo ay hindi ko pa rin maalala. Nakakalungkot.

Last but not least,..
Nagmeet kami ng aking idol na si Kat of mimingthoughts.

Aminin ko, type ko si kat. Kinilig ang balls ko kahit sandali lang kami nagkita. Super ganda ng kanyang personality at gusto ko ang kanyang ngiti. SYET!!

hindi lahat ng kulangot pwedeng bilugin

at least sa aking experience. dahil may mga kulangot talaga na fragile kung magaling ang access at pag-explore mo sa ilong pero sa huli ay magiging abo dahil sa katuyuan nito. Dehydrating man ang kulangot e ayos lang yan dude dahil ikaw lang din naman ang makakapansin nyan.

superior retarded ang intro ngunit isa lang ang sigurado, hindi lahat reachable.

Pero ayos lang kung hindi ka nakatalon nitong bagong taon, mag high heels ka na lang.

2017 na at hanggang ngayon single pa rin ako.

New Year’s resolution ko ang magkaroon ng girfriend. Handa na ako manligaw.

Binalak kong mag-NO FAP Challenge ngayong buwan ngunit sa kalibugan at kakapanood ng pornhub.com e DAY 2 pa lang ay fap-fap na ako.

Alam kong nagsasawa ka na sa aking etits post ko pero seriously wala namang pumipilit sa iyo na tumambay dito at basahin ang tite problems ko.

Going on the good side, mura pa rin ang fishballs at isaw-isaw sa kalye. Hindi mura ang homemade na gawa kung alam mo.

Habang tumatagal, papalaki nang papalaki ang butas ng ilong ni Digong. Pansin ko lang.

Nasaan na si Maui Taylor?

Yung buhay ko parang tite ko. Baluktot.

Dude, deadly serious ako. Seryosong nakakabaliw ang buhay ko ngayon. I’ve been struggling what to do with my life.  Kulang na lang talaga magwala ako at pumaslang ng mga tao. Mabilanggo forever at mangumpisal heart-to-heart kay Papa J. hanggang sa pumanaw ako. Goalless at its finest.

Pero to reach the G-spot, kailangan talaga baluktot ang etits otherwise walang arousal ang success.

Ibang level ang katamaran ko kung alam mo lang. Mas malala pa ako sa tambay sa kalye. At least alam nya saan tatambay. E ako, ni hindi ko alam kung saan ko sisimulan ang araw ko.  Nakakabobo at infinitely stagnant.  May mga araw ako na natatapos lang sa wala. Do you feel me bruh? Do you feel me?

Senseless emotions ang kumekerengkeng sa mga neurons ko kaya naman pati intro nitong poste ko e senseless. Ganito naman lagi e.   Ano pa ba maidudura ko.  Alangya what an intro.

Summer na naman kaya ano pa mainam gawin kung hindi humilata sa malamig na semento at sumiesta ng walang hanggan. Hindi ko trip ang bumiyahe sa ibang lugar at humilata ng hubot hubad sa kalsada kung ganito mala-impyerno ang panahon. At best magkulong na lang ako sa kwarto ko at manood ng porn the whole day sa pornhub.com. Teka wait dude, hindi ko ineendorse ang pornhub. Sadyang marami lang talagang nakakakulot bulbol content ang kanilang site. Try mo.

Sa kabilang banda naman, irregular pa rin ako magblog. Dapat every tuesday may poste ako. kaso matindi ang pwersa ng katamaran. Abot kasi ang taya ko sa lotto kaya naman nawalan na ako ng gana mag-blog. Seryoso, nakakaadik pala ang tumaya sa lotto. Kung alam mo lang araw-gabi kung tumaya ako. Yung sweldo ko kada buwan nauubos sa kakataya ko. Hindi na ako nakakaipon. Lahat ng pwede tayaan tinatayaan ko. Nananalo naman which is good pero hindi yung grand prize. Yoon ang target ko pero langyang pinagtakluban ako ng lupa ano naman kasi ang probability na mapapanalunan ko yung grand prize dba?

Hardcore ako maglaro kung tutuusin. Ang strategy ko hanggat kaya ko bumili ng ticket, bibili ako. Yung mga numbers na nabunot for the past decades hindi ko na nilalaro para mabawasan ang sayang nang pagbili. May fixed numbers ako na tuwid kong nilalaro. Syempre kung takot kang sumugal ‘wag kang tumaya. Pero kung gusto mong magbago ang buhay mo for good or for worst e tumaya kang hayop ka. Like me. tularan mo ako. WAHAHAHA!!!

Pero hayaan mo hindi pa nahahantong ang buhay ko na mangutang sa ibang tao. Yoon lang siguro ang masasabi kong magandang banda. Oh di baaaaaaa…..  Tinuro yan ng malibog kong Lolo sa akin. At masunurin naman akong apo which is also gud. Pero again nakakaadik ang tumaya kaya kailangan ko ng itigil itong kahibangan ko. Or at least hinayin? Play moderately? siguro…

Isang matinding sikreto ang pagiging buntis.

Atleast sa pagkakaalam ko. Dahil ito ang ginawa ng matalik kong kaibigan sa akin.

Hindi misleading ang pamagat nitong titulo ko dahil pakinang latik may sense din naman itong crib ko kahit papaano para naman lumigaya ang iyong kaluluwa at hindi ka kumitil ng lamok na ang hangarin lang naman ay sumipsip ng iyong nakakadiabetes na dugo.

Hindi ko talaga maintindihan. Bakit kailangan nya ito itago at sa Boss ko pa kailangan malaman na nagdadalang tao sya.  Inaamin ko na isa akong putapeteng maingay at may gusto sa kanya. Pero to the point na kung sasabihin nya sa akin na huwag ikalat ang sikreto e hindi ko ikakalat. Ganon ako kasimple. Pero pagkakalat ko pa rin dahil proud akong nabuntis sya ng super-retarded nyang nobyo. Wahakhak. Teka may sumamang plema, isa pa, BWAHAHA!!!!

Sa nabasa mo na may gusto ako sa kanya…  partly totoo yon. Dahil ang galing nya lumandi. Yung tipong nararamdaman ko na may something na sa hangin pero yun pala ay utot lang nya na mabaho.

Salbahe akong tao. Sikreto lang natin ito. Bobo ako pagdating sa pakiramdaman ng feelings. Kahit inosenteng mabait na babae luluha ng dugo.  Ang malupit na katotohanan.

Para sa iyong kaalaman, sya ang naging una kong kaibigan sa kasalukuyang kumpanyang aking pinapasukan. Kung tatanungin mo ako pano kami naging magkaibigan ay hindi ko rin alam. Mahilig sya ngumiti, ako rin mahilig ngumiti. Masaya syang kasama pero mas masaya akong kasama. konserbatiba sya pero malibog ako. Palakaibigan sya pero mas malandi ako. Gusto nya ang mga bata pero ayoko sa kanila. Ayaw nya ng chocolate cake, nakakatibe daw. Ako naman gusto ko dahil nakaka-adik.

Madalas sa madalas hindi kami nagkakasundo at nagkaintindihan. At madalas sa madalas wala rin kaming pakelaman sa buhay ng isa’t isa. Isa matinding kape’t gatas na pinaghalo at hindi ko matanggap na isang buwan at ilang araw ko na lang sya mapepeste.

Retarded ako para malungkot. Pero paano naman ako kung wala na sya?

Matindi ang hugot nya sa sikret. Abot ang banggit sa akin ng ‘keep it as a sikret’ sabay ngiti.  Oo ganito sya.

Masyadong masikreto.

Kahit na tatanungin ko lang kung ano kinain nyang miryenda ay sasabihin din nyang sikret. Tangina lang.

Masyadong masikreto. Anong kaputahan ng buhay ito?

Pati ang pagbubuntis…  sinikreto ng matindi sa akin. Nang ibinalita ni manager na nagdadalang tao sya ay muntikan na ako mapaiyak at muntikan ko na syang masapak. Nagunaw ang mundo ko. I feel syet. Tiningnan ko sya at putangpakinang ina lang…   feel na feel nya ang kanyang pagka-center-of-attention. at ang ngiti lang sa kanyang mukha…  nakakaputa ng emosyon.

Darkest moment of my paking layf. Tangina lang talaga.